5ஜி தோசம்! --- ( 21.07.2019 சூரியகாந்தி - உதயன் நாளிதழில் வெளியானது.)

கி.பி 2048 ….

நிரேஸை புறோக்கர் ஏறஇறங்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். புறோக்கரின் பார்வை நிரேசுக்கு எரிச்சலைத்தந்தது. என்னை ஏன்ராப்பா குறுகுறுவென்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? பிள்ளைக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கச்சொன்னா, நீ என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றாய்? 

அதில்லை அண்ணை, நீபோடுற கண்டிசனைப்பார்த்தா பொண்ணுக்கு மாப்பிளை பார்க்கிறமாதிரி தெரியல. ஏற்கனவே ஒருதரம் செய்துவைத்து இரண்டு வருசத்தில எல்லாம் முடிந்துபோய்விட்டது. இனியாவது கொஞ்சம் இறங்கி வாருங்கோ, முதலில் இடத்தை மாறுங்கோ. நான் பிறகு வருகிறேன் என்றவாறு கிளம்பினார் புறோக்கர்.

“இரண்டு வருசத்தில….”  புறோக்கரின் வார்த்தைகள் நிரேஸை மூன்று வருடங்கள் முன்னே 2045 ஆம் ஆண்டுக்கு கொண்டு சென்றது. 

கி.பி 2045 ……

மகளுக்கு 24 வயது. சம்பந்தம் தானாக வருகின்றது என்று எண்ணி பிரான்ஸ் மாப்பி;ள்ளைக்கு செய்துவைத்தனர். மாப்பிள்ளையும் யாழ்ப்பாணத்தில் கஸ்தூரியார் ரோட்தான், நிரேஸ் குடும்பம் நாவலர் ரோட். மாப்பிள்ளை அரன் 2019 இல் பிறந்தவன். 

கி.பி 2019 …….

அரனின் அம்மா, அன்றைய காலத்தில் கலியாணம் செய்தால் வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளையைத்தான் செய்வேன் என்று ஒற்றைக்காலில்; நி;ன்றவள் அரனின் தாய் வந்தனா. அவள் விரும்பியது போலவே பிரான்ஸ் மாப்பிள்ளை கிடைக்க, திருமணமும் இந்தியாவில் வெகு விமரிசையாக நடந்து, தேன்நிலவும் இந்தியாவில் கொண்டாடி வந்தனாவின் மாப்பிள்ளை பிரான்ஸ் சென்றார்.

இந்தியாவில் கோயில்கள் எல்லாம் ஏறி இறங்கியபின் யாழ்ப்பாணம் வந்திறங்கினர் வந்தனா குடும்பத்தினர். வந்தனாவுக்கோ தலைகால்புரியாத மகிழ்ச்சி, பெருமை. வீட்டுக்கு வந்தவுடன் ஸ்கைப்பில் குடும்பம் நடத்தத் தொடங்கினாள் வந்தனா. இந்தியத் தேன்நிலவின் விளைவாக உருவானவன்தான் அரன். இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சியில் இருந்தவளுக்கு குழந்தை பிறக்கமுதலே பிரான்ஸ் சென்றுவிடவேண்டும் என்ற உணர்வு எழுந்து கொண்டது. தனது குழந்தை எப்படியும் பிரான்ஸ் மண்ணில் பிறக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம், அயலவர்களின் கேள்விகளாலும், மாமியாரின் தொணதொணப்பாலும் அதிகரித்துக்கொண்டது.

வந்தனாவின் மாப்பிள்ளைக்கோ சரியான வதிவிட உரிமையோ, குடியுரிமையோ பிரான்ஸில் இல்லை. இதில் எப்படி வந்தனா பிரான்ஸ் செல்வது? பிரான்ஸ்சில் குழந்தை பிறப்பது? நாட்கள் செல்லச் செல்ல ஸ்கைப் வைபரானது, வைபர் வடஸ்அப் ஆனது, 4ஜி 5ஜி ஆனது. ஆனால் வந்தனாவால் இவற்றில்தான் குடும்பம் நடத்த முடிந்ததே ஒழிய பிரான்சில் இல்லை. இதில் மாமியார் தன்னுடன் இருக்கவேண்டும் என்று  தொல்லை ஒருபுறம். கடைசியில் அரன் யாழ்ப்பாணத்திலேயே பிறந்தான் வளர்ந்தான். 

அரனின் ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும் சபதம் எடுத்துக்கொண்டார்கள் அடுத்த பிறந்தநாளை பிரான்சில் கொண்டாடுவதாக. 5ஜி தொழில் நுட்பத்தில் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தை தெளிவாகப் பார்த்துக் கொண்டான் பிரான்சில் இருந்து அரனின் அப்பா.  வந்தனாவுக்கும் அரனுக்கும் ஐபோனும், 5ஜி இணைப்பும் குடும்ப உறுப்பினர்களாக ஒன்றியிருந்தன. அவர்கள் இருவருக்கும் அவை இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கையே சூனியமாகிப்போனது.

முகநூல்களில் 5ஜிக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் சமூக ஆர்வலர்கள் மீது வெறுப்பு ஏற்பட்டது. இவர்களுக்கு எங்கே விஞ்ஞான வளர்ச்சி விளங்கப்போகின்றது. எப்படியாவது இந்தக்கூட்டத்திடம் இருந்து தப்பி பிரான்ஸ் போய்விடவேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

சரியாக 10 வருடம் கழித்து அரனின் பதினோராவது பிறந்தநாளை ஒருமாதிரியாக பிரான்ஸ்சில் கொண்டாடினாள். வந்தனா பிரான்சில் அம்மா அப்பாவை சகோதரர்களை இழந்ததை விட 5ஜி இணைப்பை பிரான்ஸ்சில் இழந்ததுதான் அவளது மிகப்பெரிய இழப்பு. அதற்கான காரணத்தை தேடும்போதுதான் கணவனின் பதில் அவளை சிந்திக்கவைத்தது. இப்போது யாழ்ப்பாணத்திலும் 5ஜி ஐ தடை செய்துவிட்டதாக கேள்விப்பட்டாள். 

கி.பி 2045 

ஏனொ தெரியவில்லை வந்தனாவுக்கு இப்பொழுதெல்லாம் யாழ்ப்பாண வாழ்க்கைமுறை பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. சில வருடங்களுக்கொருமுறை யாழ்ப்பாணம் போய்வரும்போதெல்லாம் நினைத்துக்கொள்வாள் யாழ்ப்பாணத்திலேயே இருந்திருக்காலாம் என்று. ஆனால் பிள்ளைகள்? எப்படியும் மகனுக்கொரு யாழ்ப்பாணத்து பெண்ணைக்கட்டிவைக்க வேண்டுமென்று நினைத்து இணையத்தில், திருமணசேவைகளில் தேடிப்பிடிக்கப்பட்டவள்தான் நிரேசின் மகள் நிரந்தரி.

தன்னைப்போல் இல்லாமல் மகனது மனைவி திருமணம் முடிந்தவுடன் தனது கணவனுடன் பிரான்ஸ் வந்துவிட வேண்டுமென்பதில் உறுதியாகவும் இருந்தாள். ஒரு திருமண மண்டபத்துக்கு பணத்தினை கட்டிவிட அவர்களே திருமணத்தை இனிதே நடாத்திமுடித்தார்கள்.

பிரான்ஸ் வந்து சில நாட்கள் சந்தோசமாக இருந்த நிரந்திரிக்கும் கணவனுக்கும் இடையில் இடைவெளி தோன்றத்தொடங்கியது. கணவன் அடிப்படையில் ஆர்வமின்றியிருப்பதை அம்மாவிடம் தொலைபேசியில் கூற, அம்மா மாமியாரிடம் கூற, இறுதியில் மருத்துவரிடம் வந்து நின்றனர். மருத்துவர்கள் பலபரிசோதனைகள் செய்து, பல பழைய கதைகள் கேட்டு, இறுதியாக அவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட வந்தனாவுக்கும் நிரந்தரிக்கும் தூக்கிவாரிப்போட்டது. 

அரனுக்கு ஆண்மையே இல்லையென்றும், அவரால் குடும்பவாழ்வில் ஈடுபடமுடியாதென்றும் கூறிய மருத்துவர்கள் அதற்குக் காரணம் தாய் கருவுற்றகாலத்தில், யாழ்ப்பாணத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட 5ஜி அலைக்கற்றைகளாக இருக்கலாம் என்றும் கூறினர்.

நிரந்தரியின் வாழ்க்கையில் இடிவிழுந்ததைப்போல் இருந்தது. ஆனாலும் உண்மையை உணர்ந்த அரன் குடும்பத்தினர். நிரந்தரிக்கு நிரந்தர வதிவிடவுரிமையை பெற்றுக் கொடுத்து விவாகரத்தும் கொடுத்திருந்தனர். பிரான்ஸ் வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல கசக்கத்தொடங்கியது நிரந்தரிக்கு. வந்தனாவுக்கோ மகனின் நிலையை நினைத்து உலகமே இருண்டுபோனது. எவ்வளவு முட்டாள்த்தனமான சமூகமாக இருந்துவிட்டோம் அப்போது? வந்தனாவின் தகப்பனார் அன்று ஒரு அரசியல்வாதியாக இருந்து 5ஜி க்கு வக்காளத்து வாங்கியதை நினைக்க அருவருப்பும் எரிச்சலும் வந்தது. எல்லாம் அற்பத்தனமான பணத்துக்காகத்தானே? இன்று வம்சமே இல்லாமல்?

கி.பி 2048 …

2045 இல் இருந்து மூன்று வருடமாக நிரந்தரிக்கு மறுமணம் செய்துவைப்பதில் தீவிரமாக இருந்தார் நிரேஸ். ஆனால் முடியவில்லை. ஒரு காலத்தில் மறுமணம் செய்வதற்கு தயங்கியவர்கள் இன்று இலகுவாக அதனை ஏற்றுக்கொண்டிருந்த போதிலும் நிரந்தரிக்கு திருமணம் கைகூடுவது என்பது கேள்விக்குறியாக இருந்தது. ஏனென்றால் யாழ்ப்பாணத்தில் இப்போது கிரகபாவம், செவ்வாய்த்தோசம், கால சர்ப்ப தோசம் என்பனவெல்லாம் போய், “5ஜி தோசம்” திருமணங்களில் தாக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியிருந்தது.

2019ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் 2029 ஆண்டு காலப்பகுதிகளில் யாழ் நகரப்பகுதியிலும் அதனை அண்டிய பகுதிகளிலும் பிறந்தவர்களுக்கு மலட்டுத்தன்மை, புற்றுநோய் இருப்பதாக செய்திகள் பரவ, 5ஜி பலரது திருமண வாழ்க்கையில் விளையாடியது. இதனை உறுதி செய்வதுபோல் விவாகரத்து வழக்குகள், குழந்தைப்பேறின்மைக்காக, புற்றுநோய்க்காக வைத்தியசாலையை நாடுவோரின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்திருந்தது.

நிரந்தரிக்கு திருமணம் செய்யவேண்டுமென்றால், புறோக்கர் சொல்வதுபோல் இடம்மாறவேண்டியதுதான் என்று எண்ணிய நிரேஸ், யாழ்நகரத்தை விட்டு சொந்த ஊரான காரைநகருக்கு போய் இருப்பதுதான் சரி என முடிவு செய்துகொண்டார். முடிவு செய்ததோடு மட்டும் நின்றுவிடாமல் காரைநகரில் குடியேறியும் விட்டார். 

இனி வரும் சம்பந்தங்களில் நாங்க காரைநகர் ஆட்கள், ஆனால் யாழ்ப்பாணத்தில்தான் கனகாலம் இருக்கின்றோம் என சொல்லத்தேவையில்லை. “நாங்க காரைநகர், மகள் விவாகரத்தானவர், பிரான்ஸ், மகப்பேற்று மருத்துவரின் சான்றிதழும் உள்ளது, யாரும் சம்பந்தம் இருந்தால் சொல்லுங்க” என்று சொல்ல வேண்டியதுதான். ஆயிரம் பொய் சொல்லி ஒரு திருமணம் செய்யலாம் என்றால், நான் ஓரே ஒரு பொய்தான் சொல்கின்றேன், “பிள்ளை பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாம் காரைநகர்தான்”.

- மானிப்பாய் சுதன்

தனி மரங்கள் --- (07.07.2019, சூரியகாந்தி - உதயன் நாளிதழில் வெளியானது.)

பிரதேச சபை இன்று ஒரு விசித்திரமான பஞ்சாயத்தை எதிர்கொண்டது. தலையைப் பிய்த்துக் கொண்டார் பொறுப்பதிகாரி. வழமையாக எல்லைப்பிரச்சினைகள்இ பாதைப்பிரச்சினைகள் போன்றவற்றை தீர்க்கமுடியாமற் முழித்துக்கொண்ட பிரதேச சபைக்கு இது ஒரு விநோதமான வழக்காகிப்போனது. வழக்கினைக் கொண்டுவந்தவர் பரமசிவம் இவர் ஒரு ஓய்வுபெற்ற கணக்காளர். இதனால் வழக்கைத் தட்டிக்கழிக்கமுடியாமல் திணறிக்கொண்டிருந்தனர்.

இதுதான் வழக்கு பரமசிவத்தாரின் பக்கத்துவீட்டு புளியமரத்தில் இருந்து இலைகள் உதிர்ந்து பரமசிவத்தாரின் கிணற்றுக்குள் விழுகின்றன. இதனால் கிணற்று நீர் பழுதடைகின்றது. 

“ஐயா உங்கட பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் புளியமரத்தின் கொப்புக்கள் உங்கட காணி எல்லைக்குள் வந்திருக்கோ? 

கொப்புகள் வரவில்லைஇ இலைகள்தான் வருகின்றன.

எப்பிடி ஐயா கொப்புக்கள் வராமல் இலைகள் மட்டும்  வரும்? 

உனக்கென்ன பைத்தியமேடா தம்பி? புளியமர இலைகள் உதிர்ந்து காற்றோட வந்து என்ர கிணற்றுக்குள் விழுகின்றது. இது விளங்காம என்னை நீ கேள்வி கேட்கின்றாய்? நான் எத்தனை கந்தோரில வேலை செய்தனான்? என்னை கேள்வி கேட்கிறாய் நீ!

ஐயாஇ நீங்கவேலை செய்த அலுவலகங்களில் சட்டங்கள் வேறைஇ உள்ளூராட்சி சட்டங்கள்இ தேசவழமைச்சட்டங்கள் வேற ஐயா. புளியமரம் வான் பயிர் ஐயா. கொப்புகள் உங்கட வீட்டுக்குள் வந்தால் உங்களுக்கு சொந்தம். அதை நீங்கள் விரும்பாவிடில் வெட்டி விடலாம்! ஆனால் காற்றுக்கு வருகின்ற கஞ்சலை பற்றி சட்டத்தில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அப்ப நான் கஞ்சலை கூட்டி அள்ளி அவன்ர வீட்டுக்கு கொடுக்கவேணுமே? நீ என்ன சட்டம் சொல்லுகிறாய் தம்பி? 

அப்பிடி சொல்லவில்லை ஐயாஇ நாங்க ஒருக்கா உங்கட வீட்டுக்கு வந்து பார்த்துவிட்டு உங்கட பக்கத்து வீட்டுக்காரருடன் கதைத்து ஒருமுடிவுக்கு வருவம் ஐயா. உங்கட பக்கத்துவீட்டுக்காரரின் பெயர் என்ன?

நல்லசிவம்.

என்ன ஐயா பெயர் ஒற்றுமையா இருக்கு ஆனால் நீங்கள் ஒற்றுமையாக இல்லை.

அது என்ர அப்பரைத்தான் கேட்கவேணும்இ அவர்தான் சகோதரங்களுக்கு ஒரேமாதிரி பெயர் இருக்கவேண்டும் என்று இப்படி பெயர் வைத்தது. அவன் என்ர தம்பிதான்.

பொறுப்பதிகாரிக்கு ஐயாவைப்பார்த்து வடிவேலுபாணியில் திட்டனும்போல் இருந்தது. ஆனாலும் தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டுஇ என்ன ஐயா உங்கட தம்பியோட கதைத்து ஒருமுடிவுக்கு வராமல்? சரி நாங்க மதியம் வந்து பார்த்து கதைப்போம் என்று அனுப்பி வைத்தார் பரமசிவத்தை.

ஊர்களில் அவனவன் அடுத்தவன் காணிக்குள் அரசமரங்களை நட்டுக்கொண்டு திரியிறாங்கள்இ அதைக் கேட்பாரில்லை. இந்த மனுசன் தன்ர சொந்ததம்பியின் வீட்டில் உள்ள பயன்தருகின்ற புளியமரத்தை வெட்டச்சொல்லி அடம்பிடிக்கிறார். இப்பகூட புளியின் அருமைதெரியாமல்இ என்ர வீட்டுக்காரர்போல. 

மதியம் இன்னொருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு பரமசிவத்தாரின் வீட்டுக்கு சென்ற பொறுப்பதிகாரியை வாங்கோ வாங்கோ என்று வரவேற்றார் பரமசிவத்தார். 

பரமசிவத்தாரின் வீட்டுக்கு வந்த பொறுப்பதரிகாரிஇ என்ன ஐயா ஒரு மரந்தடியில்லாமல் வளவு இப்படி கிடக்கு? அதுவும் வீட்டைச்சுற்றி கல்லுகளும் பதிச்சு வைத்திருக்கிறீகள்? சரியான வெக்கையாக இருக்குமே ஐயா? 

ஓமடா தம்பி பிள்ளையள் எல்லாம் வெளிநாட்டில. அதுகள் வரும்போது அவையின்ர பிள்ளைகள் மண்ணுக்குள் இறங்காதுகள். இப்ப என்ர பிள்ளையளும் மண்ணில வெறுங்காலோட நடக்க பிடிக்கிதுல்ல. மரந்தடி நின்றா கூட்டித்துடைக்கிறது யார் தம்பி? வெக்கைதான் அதுக்கு ஏசி பொட்டிருக்கிறம். பிள்ளையளுக்கும் வரும்போது தேவைதானே.

பிள்ளையள் வருசத்தில் எத்தனை தரம் வருவினம் ஐயா?

வருசத்திலயோ? அவை வசதியிருக்கும்போது நாலைஞ்சு வருசத்துக்கு ஒருதடவை வருவினம். 

அடப்பாவிகளே நாலைஞ்சு வருசத்துக்கு ஒருதடவை வருகிறவங்களுக்காக புல்லுபூண்டுஇ மரஞ்செடியெல்லாம் அழித்துஇ கடைசியாக பக்கத்துவீட்டு புளியமரத்தையும்? மண்ணுக்காக போராடியவர்களின் பிள்ளைகளின் பால்கள் மண்ணில் மிதிக்க கூசுகிறாதாம்? ஏன நினைத்தவாறே, ஐயா வெளிநாடுகளில் மண்நிலங்கள் இல்லையோ ஐயா? என்றார் கடுப்பாக. 

பொறுப்பதிகாரியின் கேள்வியில் நக்கலை அவதானித்த பரமசிவத்தார்இ முதலில் பிரச்சினையைப் பார்ப்போம் வாருங்கள் என்றார். 

பார் தம்பிஇ புளியமரத்தின் இலைகள் காற்றில இஞ்சால வருகின்றதை. இப்ப சொல்லு பதிலை.

அது சரி ஐயா கிணறு எங்கே? 

கிணறோ தம்பிஇ சும்மா கிணறு இல்லை குழாய்க்கிணறு. கிணறு வெட்டிக் கட்ட மூன்று லட்சம் கேட்டவங்கள்இ நான் வெறும் முப்பதாயிரத்தோடு போனமாசந்தான் குழாய்க்கிணறு அடிச்சனான் என்றார் பெருமையாக.

அட கிழட்டுப்பயலேஇ நிலத்தடி நீரில் வயிற்றில் அடித்துவிட்டு அதை பெருமையாக வேறு சொல்கின்றாயே? உன்னைப் போல் வசதியுள்ளவனே பணத்தைக் கணக்குப்பார்த்து நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சினால்? என்று உள்ளம் கொதிக்க பரமசிவத்தார் காட்டிய குழாய்க்கிணற்றை பார்த்தவர். ஐயா இதுக்குள்ள எப்படி கஞ்சல் போகுது? என்றார் குழம்பியவாறு.

அது புளியமிலைக்கஞ்சல்கள் புகுந்துடும் தம்பி. அதோட பார் என்ர மதிலுக்கு கிட்ட மரம் நிற்கின்றது மதிலும் கொஞ்சநாட்களில் புளியமரத்தின் வேர்களால் வெடித்துப்போகும் தம்பி.

இப்போ பொறுப்பதிகாரிக்கு விளங்கியது ஏன் புளியமரத்தை வெட்டவேண்டும் என்று. வளவிலும் மரஞ்செடி இல்லைஇ வேலியையும் பிடுங்கி சீமேந்தாக்கியாச்சு. யாரோ சொன்னார்கள் பைபிளில் குறிப்பிட்டிருக்கிறதாம் உலகமுடிவில் மலைகள் இடம்மாறும் என்று. அது இப்படித்தான் கல்லும் மண்ணுமாக இடம் மாறுகின்றதோ? நானும் ஏதோ மலைகள் துள்ளித்துள்ளி இடம் மாறுமோ என்று கற்பனை பண்ணிவிட்டேன். சரி எதற்கும் அந்த பாவப்பட்ட தம்பி நல்ல சிவத்தோடு கதைப்பம்இ இல்லவிட்டால் இந்த சிவமும் விடாது. என்று யோசித்தவாறு மதிலால் புளியமரத்தையும்இ நல்லசிவத்தின் வீட்டையும் பார்ப்போம் என்றால் மதில் பன்னிரண்டு அடிக்கு மேலாக இருந்தது. 

ஏன் ஐயா இவ்வளவு உயரமாக மதிலைக் கட்டி வைத்திருக்கின்றீர்கள்?

அது தம்பி கள்ளர் பயம்இ அதோட உவன் தம்பியாற்ற பிள்ளையளும் பந்து பொறுக்க வேண்டும் என்று ஏறியிறங்கி விளையாடுங்கள் அதுதான் உயர்த்திக்கட்டி விட்டனான்.

இதுக்கெல்லாம் நீங்கள் பிரதேச சபையிடம் அனுமதி எடுத்தனீங்களோ ஐயா? 

வாயெல்லாம் பல்லாகச் சிரித்தார். தம்பி உங்கட பொறுப்பானவர் என்ர மகளோடுதான் படிச்சவர்.

ஓ! மகளோடு என்றால்இ இனி சட்டம் கதைப்பதில் அர்த்தமில்லை. என்று நினைத்தவாறுஇ சரி ஐயா நான் உங்கட தம்பியோடு ஒருக்கா கதைத்துவிட்டுஇ உங்களோடு கதைக்கிறேன் என்றாவாறு அவரிடம் இருந்து கழன்று கொண்டார் பொறுப்பதிகாரி. 

குளிர்ச்சியாக ஏதேனும் குடிக்கத்தர ஆசைதான். மனிசிக்கு யாரும் வெளியாட்கள் வந்தால் கொஞ்சம் பயம். அதுதான் என்றார் அசடுவழிந்தவாறு.

ஓய்வு பெற்ற கணக்காளர்இ அரச உத்தியோகத்தர்இ நல்ல மொழிப்புலமையுள்ளவர் எல்லாம் தவிடுபொடியாகியிருந்தது இப்பொழுது பொறுப்பதிகாரியின் மனதில்.

புளியமரம் தொடர்பாகஇ பல தடவைகள் பரமசிவத்தார் விக்கிரமாதித்தன் போல்  அலுவலகப்படியேறி இறங்கிவிட்டார். பொறுப்பதிகாரியும் தன்னால் முடிந்தவரை வேதாளம்போல் கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். 

சில நாட்கள் கடந்த நிலையில்இ அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை வீட்டில் தினசரி பத்திரிகையை படித்துக்கொண்டிருந்த பொறுப்பதிகாரியின் கண்ணில் பட்டது செய்தி. “தனித்திருந்த வயோதிப தம்பதியினரை கொலை செய்து நகைகள் திருட்டு என்றும் அவர்கள் தனிமையில் இருந்ததினால் இவ்விடயம் அயலவர்களுக்கு தெரியவரவில்லை என்றும் வெளிநாட்டில் உள்ள மகள்இ பெற்றோர்களுக்கு எடுக்கும்போது அவர்கள் தொலைபேசி எடுக்காததினால்இ பக்கத்துவீட்டில் உள்ள சித்தப்பாவுக்கு அறிவத்து அவர் வீட்டுக்குள் சென்று பார்வையிட்டபோது பிணங்கள் அழுகிய நிலையில் காணப்பட்டதாக செய்தி நீண்டது. 

ஆனால் செய்தியின் இறுதியாக இருந்த வரிகள்இ “காவல் துறையினர் சிசிரிவி கமராவில் பதிவுளை பரிசீலிப்பதற்காக எடுத்துச் சென்றுள்ளனர்” என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. 

இந்த வரிகள்தான் ஏனோ பொறுப்பதிகாரியின் மனதில் சிறிதா புளியைக் கரைத்தது. புளியமரம் பார்க்கப்போய் கடைசியில்? 

- மானிப்பாய் சுதன்

இழவு. --- (15.9.2019, சூரியகாந்தி - உதயன் நாளிதழில் வெளியானது.))

நேரம் மாலை 5.45. இவ்வளவு நேரமும் இங்கே என்ன நடந்தது என்று உணர்வதற்கு முன்னாலேயே எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. இன்றைய பொழுது எப்படிப்போனது என்றே தெரியவில்லை. எனது கைத்தொலைபேசி சார்ஜ் இல்லாததினால் மூச்சுப்பேச்சின்றி கிடந்தது. இன்று காலை 6.30 அளவில் மனைவியின் தொலைபேசி அலறலில் விழுந்தடித்து வைத்தியசாலைக்கு சென்றபோது, குடும்பத்தின் தலைமைச்செயலராக இருந்த மாமியும் எனது கைத்தொலைபேசிபோல் அமைதியடைந்திருந்தார்.

முந்தைய நாள்  காலை வைத்தியசாலையில், மாமியின் மூக்குவழியாக குழாய் ஒன்றை தாதியர்கள் செலுத்த அதை அனுமதிக்காமல் அங்கும் இங்கும் புரண்டுகொண்டிருந்தவரை கட்டுப்படுத்தமுடியாமல், என்னை அழைக்க நான் என் இருகைகளாலும் அவரை இறுக்கமாக பிடிக்க, தாதியர்கள் மிகுந்த பிரயத்தனத்துடன் குழாயை உட்செலுத்தினர். மாமியின் உடலில் என்னவொரு பலம்? நிச்சயம் அந்த நேரத்தில் என்மீது கடுப்பாகியிருப்பார் என்பது மட்டும் உறுதி.

என்னப்பா உங்கட அம்மாவின் பலம்? என மனைவியிடம் நான்கூற, அவ அந்த கால கூடைப்பந்து வீராங்கனை, அதிலும் காரைநகர் சாப்பாட்டில் வளர்ந்தவ என்று பெருமையாக சொன்னாள் மனைவி.

இன்று, மூச்சுப்பேச்சின்றி அவரிருக்க பிள்ளைகள் வாய்பேச முடியாது அழுதுகொண்டிருந்தனர். அழுத கண்களுடன் சகலன் இனி அடுத்தவேலைகளைப் பார்ப்போம், நான் மாமாவை வீட்டுக்கு கூட்டிக்கொண்டு போய் அங்கு வேலைகளைப் பார்க்கின்றேன், நீங்க இங்க பிரச்சினைகளை முடித்து மாமியை வீட்டை கொண்டுவாங்கோ என்று என்னிடம் கூறி முடிப்பதற்குள்,……

“நாங்கள் எல்லாம் செய்துதாறம்… மோர்ச்சறிக்கு கொண்டுபோகமுதலே பொடியை வெளியில எடுத்திரலாம், வாங்க பெட்டியை பார்த்து செலக்ற் பண்ணுங்க” என்றார் ஒருவர்.

நான் அவரை சந்தேகத்துடன் பார்க்க, நான் இங்கே வைத்தியசாலையில்தான் வேலை செய்தனான், இப்ப பென்சன் அதனால் இந்த சேவையை செய்து வருகின்றோம் என்று தனது அந்தியகால சேவையை அறிமுகப்படுத்தினார்.

நான் எனது மச்சானைப்பார்க்க, அவர் அம்மா இறந்தசோகத்தில் ஏதோ விசயம் நடந்தால் காணும் என்னும் நிலையில் காணப்பட்டார். இதுதான் அந்த நபரின் பலமும். ஒட்டுண்ணி மாதிரி ஒட்டிக்கொண்டே நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார். இறப்பின் இழப்பில் இருக்கும் உறவினர்களை அரியண்டப்படுத்தி தங்களது வியாபாரத்தை பார்ப்பது. தவித்தமுயல் அடிப்பதுபோலிருந்தது. வைத்தியசாலைக்குள் இந்த வியாபாரத்துக்கு யார் இவர்களுக்கு அனுமதி கொடுத்தார்கள்???

சரி வேலையைப் பார்ப்போம் என்று அவருடன் வெளியில் வர, வெளியில் சிலர் உள்ளுக்குள்ளேயே பிடிச்சிட்டியே என குரல் கொடுக்க, அவரோ எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராக ஒருவித படபடப்புடனான வேகத்துடன் சவப்பெட்டிக்கடைக்குள் எம்மை அழைத்துச் சென்றார்.

பெட்டிக்கு இவ்வளவு, காருக்கு இவ்வளவு, என்பார்ம் பண்ணுவதற்கு இவ்வளவு? என அவர் கூறிச்செல்ல, என்னுள் ஒரு கேள்வி ஏன் என்பார்ம் பண்ணவேடும்? எல்லாப்பிள்ளைகளும் பக்கத்திலேயே உள்ளனர். நாளை சனி, சனிப்பிணம் தனிப்போகாது, அடுத்தநாள் மாதப்பிறப்பு. அப்போ? இன்றே செய்வோம். நேரம் பார்த்தேன் காலை 8 மணி.

மச்சானிடம் எதற்கும் பக்கத்து கடையிலும் பார்ப்போம் என்று நான்கூற, எம்மை அழைத்து வந்தவர் கொஞ்சம் கடுப்பானாலும், எல்லா வசதியும் செய்து தரலாம் என்றவாறு, வேறு வேறு விலைகளில் பெட்டிகள் உள்ளது என பல பெட்டிகளைக்காட்டத் தொடங்கிவிட்டார்.

எப்படியும் மாமியின் புடவையை மாற்ற வேண்டும். அதற்கு வீடுசென்று வரவேண்டும் என்று எண்ணியவாறு, பெட்டிக்கடைக்காரரிடம் முடிவைச்சொல்லிவிட்டு “என்பார்ம்” பண்ணவேண்டாம் தேவையென்றால் போன் பண்ணுகின்றேன் என்று கூறி இளைய சகலனுடன் வீடுநோக்கிப் புறப்பட்டோம்.

வீட்டை அடைந்தபோது வீடு மரணவீடு ஒன்றுக்காக ஆயத்தமாகிக்கொண்டிருந்தது. அழுதுகொண்டிருந்த மாமாவிடம் விடயத்தை கூறி இன்றே “பொடியை” எடுப்போம் (நானே மாமியை “பொடி” என்று விழிக்க மனம் சட்டென கனத்தது). அருகில் இருந்த ஊரவர் ஆமோதிக்க, தொலைபேசிகள் கதைக்க அனைத்து வேலைகளும்  ஒருவித வேகத்தில் நிகழ, ஐயா 2 மணிக்கு வந்து, கிரியைகள் முடிய சுடலைபோக முடிவானது.

தகவல்கள் உற்றார் உறவினர் நண்பர்களுக்கு முகநூல், வைபர் எனப்பரவ, அவருக்கு சொன்னதா? இவருக்குச் சொன்னதா என்ற கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லாமல் அந்த அவருக்கும் இந்த இவருக்கும் தொலைபேசியில் தகவல் தெரிவித்தபடி இயந்திர வேகத்தில் வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தன.

மீண்டும் வைத்தியசாலைக்கு சென்று; மாமியை எடுத்துச்செல்ல வேண்டிய நடைமுறைகளை முடித்து வெளியில் வாகனத்தில் ஏற்ற மாமியை ஸ்ரெச்சரில் கூட்டிவந்த வெள்ளைஉடை உடுத்தவர்கள் கையேந்தி நின்றனர். டிரைவரிடம் வாகனத்தை எடுக்கச் சொல்ல, நீ அவர்களுக்கு ஏதேனும் கொடுத்தாத்தான் எடுப்பேன் என்பதுபோல் என்னைப்பார்க்க, பின்னிருந்த சிலர் தேவையற்ற விதமாக பரபரப்பை ஏற்படுத்தி வெளியே போகச்சொல்ல, அரைமனதுடன் 200 ரூபாவினை அவர்களிடம் நீட்ட அவர்களும் அந்த 100 ரூபா நோட்டுக்களை அரைமனத்துடன் பெற, மாமியை பெட்டியில் வைத்து எடுத்துச்செல்வதற்காக நானும் மாமியும் அந்தியகால சேவை நிலையத்தை அடைந்தோம்.

இரண்டுநாள் வைத்தியசாலையில் இருந்த மாமியை இரண்டு நாட்களுக்கு முன் பார்த்த கோலத்தில் பட்டுடுத்தி, சவப்பெட்டியினுள் வைத்து பார்த்தபோது என்னையும் அறியாமல் கண்கள் கலங்க, அந்த இரு ஊழியர்களுக்கு என்னையும் அறியாமல் மனநிறைவுடன் எனது கை தட்சினை கொடுத்தது.

தொலைபேசி அழைக்க தம்பி பறைமேளத்துக்கு சொல்லவேணும். என்ற குரல் எனக்கு கேட்டதோ இல்லையோ? பக்கத்தில் இருந்து அந்தியகால சேவையை சேர்ந்தவருக்கு கெட்டுவிட்டது. தம்பி எங்கட ஆட்கள் இருக்கினம் எத்தனை பேர் தேவை? என்றார். நாலுபேர் மட்டும் பறை மட்டும். உடனே ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டது. சம்பளம் பேசப்பட்டது.

தம்பி நான் சொன்ன காசை கொடுங்கோ. வேறை ஒன்றும் தேவையில்லை. வெள்ளை உடுப்போட டீசன்டா வருவினம் என்றவரை இடைமறித்த நான் வந்தபிறகு தண்ணிக்கு அதுக்கு இதுக்கு என்று கேட்கப்படாது என்றேன். ஒன்றும் கொடுக்கவேண்டாம். உங்களுக்கு சந்தோசத்துக்கு விரும்பினால் செய்யுங்கோ என்றார். நானோ செத்தவீட்டில் என்னடா சந்தோசம்? என்று நினைத்தவாறு மாமியுடன் வீடு சென்றேன்.

பல தடவை எனது வாகனத்தில் கூட்டிச்சென்றுள்ளேன். ஆனால் இன்று அவருடன் செல்வது? கடைசி தடவையாகத். திரும்பி பெட்டியைப் பார்க்கின்றேன்.

வீட்டுக்கு கிட்ட வந்தபோது டிரைவரிடம் சொன்னேன் வாசலுக்கு கிட்டவாக வாகனத்தை நிறுத்தச்சொல்லி. ஏனென்றால் நான் மாமியை எனது காரில் ஏற்றும்போது அவர் நடக்க கஸ்டப்படுவதால் கேற்றுக்குகிட்டவாக, அல்லது வீட்டுவாசலுக்கு கிட்டவாக நிறுத்துவதுண்டு. ஆனால் வாகனம் நின்றவுடன் மாமியைத் தூக்க  ஆட்கள் வரும்போதுதான் என் மனம் சொல்லிக்கொண்டது, சில நேரங்களில் மனிதமனங்கள் நிகழ்காலநிஜத்திலும், முந்தையநினைவுகளிலும் தத்தளித்துக்கொள்ளும் என்று.

வீட்டுக்கு வந்தபின்னர் நடந்தவை எல்லாம் ஆளொருவராக அவர்கள் அவர்கள் முறையில் நடாத்திக்கொண்டிருந்தனர்.

பறை முழங்கியது சிறிது நேரம், அதில் முதன்மையானவர் என்னிடம் வந்தார், அண்ணை காலையில் சாப்பிடவில்லை சாப்பாட்டுக்கு காசு என்றார். நேரத்தைப்பார்த்தேன் காலை 10.30. இவ்வளவு நேரமும் சாப்பிடாமல் இருந்திருப்பார்களா? செத்தவீட்டில் சாப்பிட காசு கேட்கிறார்களே? சரி சாப்பிடத்தானே என்று பணத்தினைக் கொடுத்தேன். சென்றவர் தரும்பி வந்தார்,  அண்ணை கடைக்குப்போகிறோம், என்று மண்டையைச் சொறிந்தார். தண்ணிக்கு காசு என்றார்? அதுக்கெல்லாம் தரமுடியாது என்றேன். பக்கத்தில் நின்ற ஊரவர்கள் அது வழமையாக கொடுப்பதுதான் கொடுங்கோ என்றார்கள். அப்பதான் நல்லா அடிப்பாங்கள்.

நான் நினைத்துக்கொண்டேன் அப்போ பேசிய பணத்துக்கு என்ன செய்வாங்கள்?  மரண ஊர்வலம் தொடங்கியது. சந்தியொன்றில் நின்று பறை அடித்தார்கள். காணும் போகச்சொல்லுங்கோ என்றேன். பக்கத்தில் நின்றவர் சொன்னார் அந்ந வெள்ளைச்சட்டை அண்ணை அவங்கட கையில காசு வைச்சுட்டார் அதனால் கொஞ்ச நேரம் அடிப்பாங்கள் பொறுங்கோ என்று. எனக்கு தலை சுற்றியது. முதலில் வெள்ளைச்சட்டை அண்ணையை அகற்றவேண்டும். அவருக்கு ஒரு வேலையை அவருக்கு வில்லங்கத்துக்கு கொடுத்தேன். சுடுகாடும் வந்தது.

ஒவ்வொருமுறை சுடலைக்கு போகும்போதும் நினைப்பதுண்டு, புனிதமாக பேணவேண்டிய இடம் சுடலைப்பொடி பூசிய சிவனே இருக்கும் இடம் ஏன் இவ்வளவு அழுக்காகவும் கேவலமாகவும் இருக்கின்றது. கிரியைகள் செய்பவர் தேன் கேட்கிறார், தேனை ஊற்றுகிறார் படையலில் பின்னர் வீசுகிறார் போத்தல் உடைந்த சத்தம் கேட்கிறது. தொடர்ந்து நெய் போத்தல் உடைகிறது. பிளாஸ்ரிக் போத்தலில் பால், அது ஒருபுறம் வீசப்படுகிறது. பொலித்தீன் பைகள் வீசப்படுகின்றது.

இவற்றைப்பராமரிப்பவர்கள் அவற்றுக்கான ஒழுங்குமுறைகளை ஏன் செய்வதில்லை. சுடலைக்குள் பாதணி இன்றி செல்லவேண்டியவர்கள் இன்று பாதணியின்றி செல்லமுடியாதளவுக்கு. பிரேதத்தை தூக்கி மூன்றுதரம் அடுக்கிய விறகைச்சுற்றி வரும்பொழுது “கவனம் பிசுங்கான் வெட்டும்” என்ற வசனம் தொடர்கதையாகவே உள்ளது. சுடலைக்கிணற்றினை எட்டிப்பார்த்தேன் பச்சை நிறத்தில் தண்ணீர். பிளாஸ்ரிக் போத்தல்களும் குப்பைகளும், சொப்பிங் பைகளுமாக…. சாதாரணமாக கால் நனைக்கவே பயப்படுமளவுக்கு. ஆனால் நாளை இந்த தண்ணீரைக் கொண்டுதான் காடாத்தும் கிரியைகள். இவற்றையெல்லாம் செய்யவேண்டும். சுகாதாரம் தொடர்பானவர்கள் பார்க்கமாட்டார்களா?

ஒருவர் இறந்த பின்னர் செய்யப்படும் ஈமக்கிரியைகள் எவ்வளவு முக்கியமானது. சமய கலாச்சாரங்களுடன் தொடர்பானது. ஒரு கோயிலைப்போன்று பேணவேண்டிய சுடுகாட்டை நாம் எப்படிப் பேணுகின்றோம்? மீண்டும் பறை அடித்தவர்கள் வந்தார்கள், பேசிய பணத்தைக் கொடுத்தேன். மண்டையை சொறிந்தார்கள் போகும்போது தேத்தண்ணி குடிக்க பணம் என்றார்கள். நான் அவர்கள் வண்டியை உற்றுப்பார்த்தேன். என் கண்களுக்கு அவர்கள் ஈரல் கருகியிருப்பது தெரிந்தது. விறகடுக்கின்மேல் மாமி  எரிவதைப் பார்த்தேன்,

ஊருஞ் சதமல்ல உற்றார் சதமல்ல உருப்பெற்ற

பேருஞ் சதமல்ல பெண்டிர் சதமல்ல பிள்ளைகளுஞ்

சீருஞ் சதமல்ல செல்வஞ் சதமல்ல தேசத்திலே

யாருஞ் சதமல்ல நின்தாள் சதம்கச்சி  ஏகம்பனே.

என்று பட்டினத்தார் பாடியதே மெய்யென்று எரிந்து கொண்டிருந்தார். இதனை நாம் உணரும் வரையில் மாமியின் நினைவுகள்…..?

-மானிப்பாய் சுதன்.